DELFT – In een gesloten afdeling van een verpleeghuis zitten en toch zelfstandig een reisje met de trein maken. Dat kan in De Bieslandhof in Delft dankzij het Kunstwerk De Coupé van Lino Hellings en Yvonne Dröge Wendel. – door Thea Detiger – De Telegraaf, vrijdag 20 juni 2008
Demente bewoners, die voorheen onrustig bij de afgesloten deur stonden omdat ze naar buiten wilden, schuifelen nu vrolijk naar de comfortabele reisfauteuils, die in formatie zijn opgesteld in de gang. Onder het monotone geluid van een trein die over de rails zoeft en kijkend naar de projectie van een voorbijschietend Noord-Hollands landschap, brengen de veelal psychogeriatrische bewoners vaak uren door in De Coupé. Het personeel komt langs met koffie en thee en soms zelfs de warme maaltijd.

Kunstwerk
“Toen het zorgcentrum met het verzoek voor een kunstwerk kwam, dachten we eigenlijk aan iets stimulerends. Iets met kleuren, beweging of licht, waarbij we verborgen talenten naar buiten zouden halen en mensen tot activiteit konden aanzetten”, zegt Yvonne Dröge Wendel, die als kunstenares verbonden is aan SKOR (Stichting Kunst en Openbare Ruimte) in Amsterdam. “Maar uit intensieve workshops met de bewoners, waarin we hen in hun omgeving konden observeren, bleek dat ze daar helemaal geen behoefte aan hadden.

Ze wilden juist rust en het recht op ‘nietsdoen’. Waar ze naar verlangden was een aangename passiviteit.” Samen met haar lerares Lino Hellings, die van huis uit sociologe is en één van de oprichtsters was van de Dogtroep, zocht Yvonne net zo lang tot ze op het idee van de trein kwamen. “Aanvankelijk hadden we in binnen- en buitenland films gemaakt om op de beeldschermen in de vorm van ramen te vertonen. Maar van sneeuw en bergen en allerlei herkenningspunten, die steeds terugkwamen, raakten de bewoners de kluts kwijt.

Deze mensen worden de hele dag al gestimuleerd met herinneringen aan het verleden. Ze hebben aldoor het gevoel dat ze iets moeten kunnen herkennen en interpreteren. Daarom laten wij nu in de trein een vrij monotoon polderlandschap zien met 80 procent lucht en 20 procent weilanden. De enige onderbreking vormen bomen, die even een schaduw werpen.”

Legitimatie
Voor De Coupé kochten de kunstenaressen de meest luxueuze treinstoelen, maar ze lieten ze wel bekleden met een rustige groengrijze stof. Hoewel de bewoners zich wel degelijk bewust zijn dat ze niet echt op reis zijn, zijn ze dol op hún trein. Er in zitten geeft hun een legitimatie om niets te hoeven doen. Net zo goed als het bezoek zich in de trein niet verplicht voelt steeds te praten.

“De stoelen staan met opzet achter elkaar. Aan de ene kant hebben we tweemaal twee stoelen naast elkaar, aan de andere kant twee aparte stoelen achter elkaar”, zegt Yvonne. ” Bezoekers die zwijgend naast hun vader of moeder in de trein zitten, voelen zich minder opgelaten dan wanneer ze tegenover elkaar in de huiskamer zitten. De trein heeft een paar vaste passagiers die er elke dag zitten. Maar het personeel zit er ’s avonds ook graag en kinderen vinden het helemaal geweldig.”

De stappen die tot De Coupé hebben geleid zijn te zien op www.bies.nu.
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>
<!–[endif]–>
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>
<!–[endif]–>

Snijdbaar of smeerbaar… als liefhebber van brie, koop ik vaak voor in het weekend op de harde (oven gebakken) broodjes of croissants, President Brie bij de AH. Het ultieme weekend gevoel voor naast het glaasje verst geperste sinaasappelsap, met een Earl grey thee-tje na. Twee weken terug zag ik opeens dat deze overheerlijke brie, ook een smeerbare variant heeft. Da’s handig, gelet op het gebruikersgemak en de houdbaarheid.

Maar… wacht eens… geen lekkere dikke plakken brie meer op een croissant, gelegd op wat blaadjes sla en getopt met wat radijs, maar ook geen gepiel meer met het openmaken van de verpakking, het niet weten of de korst wel of niet beschimmelt is… het ook niet meer moeilijk snijden van de plakken en plakkerige messen… het niet meer ongemakkelijk kunnen afsluiten van de aangebroken verpakking… zucht…

Een pakje met smeerbare brie, zelfde smaak, zelfde product, innovatief, beter ‘controllable’, maar voorbijgaand aan het visuele, het gevoel van het vele werk wat een echt ontbijtje vraagt, een waar geniet moment om na ‘arbeid’ aan een leuk gedekte tafel te genieten… zoals de Fransen doen… een met dikke plakken luxe, belegde boterham… c’est la vie!

Ik sluit mijn ogen. Even ben ik terug in de tijd, zo’n 30 jaar geleden. De haven, de zilte lucht, de schepen, het is mij met de paplepel ingegoten. Gekscherend zeg ik altijd dat ik ‘ te water ben gelaten’ en niet zomaar geboren, als men vraagt waar ik vandaan kom. Ach, wat wil je in de marinestad van Nederland, Den-Helder.

Heerlijk! De afgelopen dagen stralend weer en de verplichte bewegingstherapie van mijn ‘ kniefysio’, bracht mij bij dit geweldige stukje ‘rust’ tijdens de lunchpauze. Schepen op weg met hun vracht, plezierjachten in de gaten gehouden door politie te water. Meeuwen die vechten om wat kortstjes brood en wind… zalig zo’n briesje op zo’n warme dag. Ik neem mijn boek ‘making meaning’ ter hand en bedenk mij al lezend, hoe dit toe te passen in het ‘branding’ onderzoek wat ik ben gestart bij mijn werkgever.

Ik heb zoveel ideeën, dat ik vaak niet weet waar te beginnen. Zo bedacht ik mij het volgende. Ik werk bij een bedrijf in de opleidingsbranche. Cursisten komen en gaan, want het is druk en de zaken gaan erg goed. Een goed trainings aanbod, goede trainers, maar door de snelle groei van de afgelopen jaren, ontstaat nu de noodzaak tot een goed stategisch plan. Hoe de toekomst tegemoet te gaan en profijt te hebben van een veranderende markt.

Nu weer terug bij dat heerlijke zitje, aan het water met zicht op de Rotterdamse Maas. Op de een of andere manier -en ik praat uit ervaring- blijven bijzaken vaak erg goed hangen in iemands geheugen: “Tuurlijk de training was helemaal okay, maar weet je nog dat we lekker zaten bij dat water iedere lunch…” dit zou zomaar een cursist kunnen zeggen na het volgen van een meerdaagse training bij ons. Hee?! Das toch zomaar een geschenk, een stukje meerwaarde wat niets kost?

Als wij nou de cursisten bewust maken van de heerlijke omgeving waar wij zijn gevestigd. Stel nou dat wij de docenten instrueren met de cursisten naar buiten te gaan, bij mooi weer, tijdens de lunch. Het gekke is dat dit niet zomaar zonder meer gebeurd. Vaak denken de cursisten dat ze op een bedrijventerein zijn. Zonder gezellige lunchrooms etc. De docenten blijven vaak binnen in de kantine met de AC op vol, zodat ze daarna nog even voor de start van de middagsessie, even snel de mail kunnen checken.

Wacht eens, we gaan gewoon foto’s maken van deze gratis geschenkjes en bieden deze aan op de website of desnoods in de offertes… ik roep maar even wat. Er zijn per slot van rekening genoeg werkenden die niets ander zien dan de betonnen muren waartussen zij zich in werktijd bevinden. Mogen ze eens een keer d’er uit, dan is het toch heerlijk, zo’n zitje bij het water… uitrusten in de buitenlucht, genieten van de schepen, de wind, de pauze… heerlijk opladen en weer met een smile beginnen aan de tweede helft van de training bij dat Rotterdamse bedrijf, zo heerlijk gelegen aan het water…

Niet Doctor Death, maar Evil Death is de naam van toneel, ‘experience’ style in Korea… Welke zintuigen werken nog niet op volle kracht moet het productieteam gedacht hebben. Geluid?, visuals?, gevoel? Wat als de Horror van het stuk ook daadwerkelijk voelbaar wordt? Wat als de eerste vijf voorste rijen zich hijsen in een door ons beschikbaar gesteld regenpak, vervolgens plaatsnemen op de beste, duurste plaatsen in het theater en de zinderende ervaring experiencen van rondspattend bloed?

De cast bestaat uit 5 mannen en 3 vrouwen die met de zelfverzekerdheid van een Rockster het publiek trakteert op een onvergetelijke avond. Denk aan een ‘Highschool Musical’ met een kettingzaag en je hebt het juiste beeld.

Producer Han Saem Song: “In Korea,” he explains, “70 per cent of the audience for most musicals are women. But we go even further. Evil Dead has 90 per cent women most nights, sometimes more.”

Vrouwen?, Bloed?…

Gek wordt je er van! En toch betrap ik me weer mee te doen met de zoveelste actie. Wat drijft mij toch? Is het de uitdaging, tijdverdrijf, het nieuwsgierige kind in mij wat altijd maar wil winnen?

Is eigenlijk van de gekke een stickertje los te peuteren, onderaan je kopje te plakken en door de hitte van de koffie te ontdekken of ik wel of geen prijs heb. Ach, dacht ik… mijn Senseo vertoont al kuren dus als ik nou… We nemen de proef op de som. Ik naar de AH, met het pak koffie thuisgekomen, gelijk maar’s plakken. Tenminste dat dacht ik… wat een gepeuter. Rits! Ik trek de hele verpakking aan gruzelementen… dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Uiteindelijk bleek het de beschrijving te zijn met wat te doen als je hebt gewonnen. Een schilmesje wordt te voorschijn gehaald om mij te verlossen van mijn kinderlijke ongeduld. Na vele minuten voorzichtig peuteren, komt eindelijk de sticker tevoorschijn. De grap is dat Douwe Egberts wil dat je de sticker onderaan je kopje met Senseo plakt, eerst gaat genieten van je (hete)koffie en dan pas je kopje omdraait om te zien of je prijs hebt. Tja daar heb ik natuurlijk geen geduld voor. Gewoon het plakkertje op een kopje met heet water… en wat blijkt?

“Helaas, geen prijs, we hopen dat u heeft genoten van uw kopje koffie” ! Kijk, da’s nou jammer… Ik geniet altijd al van mijn Senseo, maar juist nu hebt ik het ultieme moment van genot gemist… bah!

kijkonderjekopje.nl

The Creator

Motto: If you can imagine it, it can be done

Core desire: to create things of enduring value

Goal: to realise a vision

Greatest fear: mediocre vision or execution

Strategy: develop artistic control and skill

Task: to create culture, express own vision

Weakness: perfectionism, bad solutions

Talent: creativity and imagination

The Creator is also known as:

The artist, inventor, innovator, musician, writer or dreamer

The Creator may be right for your brand identity if:

• it promotes self-expression, gives customers choices and options, helps foster innovation or is artistic in design
• it is in a creative field like marketing, public relations, the arts, or technological innovation
• you want to differentiate it from a “do-it-all” brand that leaves little room for the imagination
• your product has a do-it-yourself aspect that saves money
• your customer has the time to be creative
• your organisation has a creative culture

Examples of Creator brands:

Lego, Sony, Swatch, 3M.

=====

Volledige uitslag van de test:
1) The creator – 14 -
2) The  lover – 7 -
3) The sage – 7 -

pt_archetype.pdf

De balans is zoek bij veel merken. Ze drijven teveel op emotie en hebben te weinig substantie. Maar de kritische consument prikt daar genadeloos doorheen. Hoog tijd dus voor bezinning.

We horen het nu al jarenlang: producten lijken steeds meer op elkaar. Veel marketeers hebben daaruit de conclusie getrokken dat ze zich maar beter kunnen concentreren op de emotionele dimensie van hun merk. Met als gevolg een stortvloed aan lifestyle-reclame die de consument ertoe moet verleiden voor het merk iets extra’s te betalen.

Maar kritische consumenten prikken genadeloos door die luchtballon heen en kiezen voor goedkopere, maar kwalitatief gelijkwaardige alternatieven. Gelijk hebben ze, vindt Bernd M. Michael, CEO van reclamebureau Grey Global Europe, Middle East en Africa, en voorzitter van de Europese associatie van reclamebureaus. Adverteerders en reclamebureaus zullen zich volgens hem meer moeten richten op het product achter het merk en zich er niet langer bij neerleggen dat merken op productniveau uitwisselbaar zijn. Want merken kunnen enkel overleven als ze voorzien in een behoefte die door de consument echt als noodzakelijk wordt ervaren. En dat lukt alleen als het betreffende merk ook qua gebruikswaarde weet te overtuigen. Desnoods moet een deel van het communicatiebudget geïnvesteerd worden in innovaties die ervoor zorgen dat het merk ook waar voor zijn geld biedt. Want merken waarvan de emotionele en de rationele meerwaarde niet met elkaar in evenwicht zijn, hollen op den duur zichzelf uit.

Bron: MarketingOnline

Net uit het nieuws: “Het merk BEN wordt weer nieuw leven ingeblazen door T-mobile” … stille wens gaat voor velen in vervulling, ik weet het zeker… weer leuke reclame’s… ditto woordspelingen… nu nog hopen dat voor het optimale gevoel de service ook in ere wordt hersteld…

Ben verwierf in 1998 bekendheid met opvallende reclamecampagnes in onder meer abri’s en dagbladen. Het duurde echter enkele maanden voordat het bedrijf bekendmaakte een telco te zijn. Deze aanpak en de directe manier van communiceren bleek een goede zet. In 1999 was Ben de snelst groeiende aanbieder van mobiele diensten. In 2003 werd de merknaam echter door T-Mobile van de markt gehaald.

Inmiddels zijn de abri’s weer ge-BENbranded en zijn de reclame’s weer volop te zien in de reclameblokken. Wat ik persoonlijk erg goed vind, is dat BEN juist inspeelt op de veranderingen op de Telco markt in hun afwezigheid. Open en eerlijk probeert de commercial in te spelen op de veranderingen in consumenten belgedrag. “BEN gewoon nodig” is het algehele gevoel dat het oproept. Diversiteit in nationaliteiten met eenzelfde stem gesynchroniseerd, geeft het geheel een soort van BENeton tintje van saamhorigheid. Een afspiegeling van de hedendaagse samenleving. Ik bel dus ik BEN!… BEN helemaal geweldig … en ik BEN blij…

www.ben.nl

De minor Experience Branding wordt aangeboden door Communicatie & Multimedia Design van Hogeschool Rotterdam en integreert de vakgebieden design en marketing in combinatie met psychologie. Als student leer je hoe je consumenten kunt ‘beraken’ door concepten te ontwikkelen die emoties en waarden van individuen aanspreken. Experience Economy en Emotional Design zijn twee belangrijke vakinhouden die in de minor samenkomen.

Docenten zijn Machiel Kunst, coördinator van de minor en docent Design, en Peter van Waart, docent Creative Marketing.